Hotel Gabrielli: metamorfose voor middeleeuws Venetiaans palazzo
Aan wellicht de mooiste kade van Venetië is het voormalige palazzo, dat in de negentiende eeuw hotel werd onder de naam Gabrielli, nu omgetoverd tot een vijfsterrenhotel met de uitstraling van vroeger en de luxe van vandaag.
In Maastricht wordt weleens geklaagd over het teveel aan toeristen en dat het geen Venetië moet worden. Welnu, dat zal wel nooit gebeuren, want de aanvoer van toeristen uit heel de wereld ligt in de Italiaanse droomstad – midden in het water – vele malen hoger. Kwaliteitsverbetering wordt daar nu opgepakt om de trend te keren.
De aantrekkingskracht van deze stad vol paleizen, kerken en musea is ongekend vanwege de ongeëvenaarde architectonische parels van eeuwen terug. Het valt nauwelijks in te denken dat de mens tot zulke mooie gebouwen en kunstwerken in staat is geweest. Voeg daarbij het fenomeen dat er vanwege het water geen auto’s, motoren, fietsen of andere voertuigen op wielen te vinden zijn, en je hebt een unieke locatie die nergens anders ter wereld te vinden is. Ondanks alle bezoekers heerst er een bijna vreemde stilte. Alles wordt gedaan met boten, van de kleine stijlvolle Riva-speedboten tot de grotere Vaporetto’s die als een soort stadsbus (met genummerde lijndiensten) dienen. Venetië is het meest romantische decor dat je je kunt voorstellen.
STILLE STEEGJES
Máár, overdaad schaadt en het massatoerisme is er zo intens voelbaar, dat de stad met haar teruglopend aantal vaste bewoners er onder dreigt te bezwijken. Met name op de meest populaire plekken is het aanschuiven tussen de duizenden Chinezen, Indiërs, Amerikanen en zo meer. Al zijn er volop kansen voor de bezoekers die wat meer eigen speurwerk willen verrichten. Als je twee straatjes afbuigt, ben je de stroom aan kijkjesvolk kwijt en kom je in steegjes waar je nog iets van het echte Venetië voelt. Zoals in delen van de wijken Castello, Canaregio en Dorsoduro, en op een aantal minder bekende eilanden die deel uitmaken van de stad. Het stadsbestuur van Venetië probeert wat te doen tegen de massaliteit van het toerisme, onder meer door in het hoogseizoen entreegeld te vragen aan al die dagjesmensen die vanaf het vaste land komen. Dan verandert de stad daadwerkelijk in een openluchtmuseum. Dat zijn vooral de klanten van de talloze winkeltjes met goedkope prullaria en de Afrikaanse straatverkopers met hun namaak merktassen en ander spul dat met kwaliteit niets te maken heeft. Je vraagt je af waarom dat nog – oogluikend – wordt toegestaan. Uiteraard hoort bij massatoerisme ook het nodige fastfood dat overal wordt aangeboden. Zo hebben de Venetianen uit de gouden eeuwen het nooit bedoeld. Jammer, want er zijn gelukkig nog heel veel lokale restaurantjes en trattoria’s die doorgaans eerlijke Italiaanse gerechten aanbieden voor prijzen die je bij ons nauwelijks nog kunt vinden, als je ook maar even een zijstraat ingaat.
Toch wordt er gelukkig geïnvesteerd in kwaliteitstoerisme, net als in de regio Maastricht, om die vergelijking dan toch nog even door te trekken. Zoals dus bij hotel Gabrielli, gelegen op de schitterende Riva degli Schiavoni. Wie de kunstbeurs TEFAF bezoekt, kent deze promenade van talloze prachtige oude schilderijen. Je kunt ’m niet missen vanaf het beroemde Dogenpaleis. Dan kom je voorbij het ook al statige Hotel Danielli en vind je ietsje verderop Hotel Gabrielli. Als je daar doorloopt, kom je vanzelf bij de bekende internationale kunstten – toonstelling La Biennale.
VERBOUWING
Gabrielli werd in de veertiende eeuw als pallazo gebouwd voor de gelijknamige aristocratische familie en is als sinds de negentiende eeuw in bezit van de familie Perkhofer, die er een hotel van maakte. Juist om de kwaliteit verder op te voeren, dwars tegen de massaliteit in, is dit fraaie gebouwencomplex de afgelopen jaren flink aangepakt; in feite is alleen de authentieke gevel nog overeind gebleven. Er is aansluiting gezocht bij de Starwood Hotel Group, dat er een prachtig vijfsterrenhotel van gemaakt heeft en lid van de prestigieuze Leading Hotels of the World (waar Van Oys Maastricht ook bij is aangesloten).
Van de 105 bestaande kamers werden 66 nieuwe kamers gemaakt, om zo de ruimte en de gewenste luxe te kunnen realiseren. Zeker de suites die uitkijken op Canale di San Marco en Canale della Giudecca bieden een onvergetelijk uitzicht. Er is fors geïnvesteerd en dat is goed te zien in ruimten zoals het restaurant, de bar, de lounge en het wellness-gedeelte. Het mooiste marmer, stijlvolle meubels en uiteraard schitterende kristallen kroonluchters van het vlakbij gelegen Murano vragen de volle aandacht. Personeel te over om de gasten op hun wenken te bedienen. Op dat moment waan je je even in die negentiende eeuw of misschien wel de veertiende eeuw. Want ook toen was de stad al een droom vanwege de overrompelende schoonheid.
Er zijn overigens genoeg mogelijkheden om naar plekken te gaan waar kwaliteit en beleving nog volop aanwezig zijn. Harry’s bar blijft leuk als verzamelplaats van kleurrijke internationale reizigers, in navolging van vele beroemdheden. Je kunt voor een opvallend vriendelijke prijs eten in het restaurant LPV (vlakbij Gabrielli) en altijd blijft een tripje naar het ‘kristallen’ eiland Murano de moeite. Na vijf uur zie je er geen toerist meer.
Maar de beste tip is wellicht om op eigen kompas gewoon te slenteren en de stille plekjes op te zoeken, daar waar de was nog aan de lijnen boven de steegjes hangt. En als het even kan, maak bij zonsopkomst al een wandeling of trek een sprintje. Je komt bijna niemand tegen op een straatreiniger en een fotomodel na. Een waar aha-erlebnis.
