Mental Martijn

‘Ik stond er betraand, maar toch met een grote grijns bij’

Zondag 7 juli 2019

‘So if you see the stars tonight, then tell me what they say.’

Doet die tekst een belletje rinkelen?  Ben je van midden en eind jaren 70? Dan heb je hier meer dan waarschijnlijk dronken van vreugde op gestampt.

Zie je het alweer voor je?

Ben je van de 40-50’er jaren, dan hebben je kids het op hun zolderkamertje grijs gedraaid. En ben je een millennial, dan moet je sowieso terugluisteren, wil je meetellen in de muziekhistorie.

Charlie Lownoise en Mental Theo, 1995. De tijd van Happy Hardcore.  Vrolijke klanken op een knetterharde beat. Afgelopen dinsdag hoorde ik hem weer, knallend uit de boxen.

Bij een uitvaart.

Ja, een uitvaart! Martijn is niet meer. Martijn is het buurjongetje van mijn oom en tante in Doorwerth, waar ik vele zomers doorbracht als mijn ouders moesten werken. Martijn is inmiddels 41. Ouder wordt ie niet. Hij overleed plotseling een week eerder. Ging met zijn vriendin en vrienden zwemmen in een meer, toen zijn sportieve en gezonde hart er toch ineens mee ophield.

Martijn was een grote lachebek. Gezegend met puppy-ogen en een aanstekelijke glimlach.  Vond het leven niet zo moeilijk. Hield van doen, proberen, vallen en opstaan. En van fun. Geen drinker, geen roker, wel pleziermaker. Met een oud barrel door Utrecht en Arnhem karren met de luide beats van de happy hardcore door de open ramen.

De uitvaart werd bezocht door een paar honderd mensen, veelal eind dertigers, begin veertigers. Mooie jurkjes en ‘sjieke’ kostuums. Dromend van succes.

Allemaal werden we hard tegen de grond gesmeten toen Martijn door zijn broers in een lijkwade binnen werd gedragen.

In toespraken werd hij bejubeld.  Hoe hij het leven omarmde en voor mensen klaar stond. Hoe hij zelfs naast zijn werk vrijwilligerswerk deed, bij de bel-bus voor oudjes. Hoe hij huizen verbouwde voor zichzelf en voor vrienden. Dat hij goedkoop vakanties vierde, zodat hij extra vaak kon gaan. Hoe hij volleybalde tot ie erbij neer viel. En dan weer verder ging.

Met zijn eeuwige smile.  Zo ken ik Martijn ook.  In die jeugdige zomers, we waren allebei beginnende tieners. We tennisten, voetbalden en game-den. Pacman en Galactica. 

Op weg naar de uitvaart-locatie reed ik langs paden in de Oosterbeekse bossen waar we dertig jaar geleden ook reden. Vol avontuur, ondeugd en plezier. 

In de toespraken hoorde ik dat Martijn dat herkenbare avontuur, ondeugd en plezier nooit is kwijtgeraakt.  Of zoals een vriend het verwoordde: ‘je bent met je 41 waarschijnlijk ouder geworden dan ons allemaal’. Het leven omarmd, iedere dag er een feestje van gemaakt. Alsof hij het onheil wellicht voelde aankomen, al was het hopelijk onbewust.

Marijn werd 41, zijn vader (en recent weduwnaar) achterlatend, twee leunende broertjes achterlatend, zijn vriendin, vrienden… allemaal gingen ze terug naar huis.  Maar met de party-modus tussen de oren.  Martijn verliet ons met Charly en Mental. 

Ik stond er betraand, maar toch met een grote grijns bij.

T is zondag, en het is al dag 3 van Tour de L1mbourg. Geniet je vandaag extra mee?  Het kan zo kort zijn, en het is allemaal stiekem veel te leuk.

Ik zet hem weer even op, moet je ook doen.  Krijg je toch goeie zin van. De hemel is een sterretje rijker, Mental Martijn!

 

So if you see the stars tonight, then tell me what they say.

And let me know how bright they are, and I will always pray.

 That one day you’ll come down to me and tell me from above

My angel from the universe

The one i’ll always love.

Sander Kleikers

Lees ook

Ontvang nu wekelijks een update over het goede leven in Limburg NL/BE.

Meld je nu aan!

Instagram

Bekijk de laatste #chapeaumagazine feeds op onze instagram

Bekijk onze instagram