Help, groepapps

Hoe kom je daar het snelste uit? 

Zaterdag 8 juni 2019

Populair maak ik me niet met deze blog. Alweer niet. Met het fenomeen 'groepapps' zit ik waarschijnlijk niet op één lijn met de meeste van mijn lezers. Vervelend, maar ik probeer mijn eigen koers te varen.

Om maar met de deur in huis te vallen. Ik zit niet in onze familie-groepsapp. Dat wil niet zeggen dat ik met mijn familie in oorlog ben of niet 'on speaking terms'.  Dat valt allemaal wel mee. Sterker nog, als er iets in onze kleine familie te organiseren valt, dan komt dat meestal van mijn kant, dus niet te beroerd om het initiatief te nemen.

Maar ik wil graag communiceren op het moment dat mij dat zinvol lijkt. En anderen die mij aangaan, kunnen met dezelfde overweging mij benaderen. Maar om nu de hele dag op de hoogte te worden gehouden waarmee iedereen bezig is, tot en met de belevenissen met de huisdieren, en dat dan via een paar tekstregels op je schermpje in je binnenzak, ik zit er niet op te wachten.

Ik denk dat het met twee dingen te maken heeft. In de eerste plaats communiceer ik liever 'live' met mijn dierbaren en daar bedoel ik mee: 'eye to eye',  ofwel telefonisch (stemgeluid) of voor mijn part met een authentiek persoonlijk bericht, per mail of nog mooier per brief. In de tweede plaats word ik door mijn beroep dagelijks overstelpt met heel veel mails, apps en wat dies meer zij. Meer dan de helft is weinig zinvol, maar ok, dat is dan zakelijk. Dan moeten daar niet nog een hoop privé-berichten bij komen. Tenzij dat écht de lamp brandt, want in dat geval ben ik de eerste die alles laat vallen en het zwaailicht aanzet.  Dat weten ze ook in de familie, daarom nemen ze het niet kwalijk dat ik niet in 'de groep' zit.

Maar de uitnodigingen komen van meer kanten. Meestal ongevraagd, ze hebben je nummer en ineens krijg je de melding dat je nu in de nieuwe groep zit. Proficiat. Heel goed bedoeld trouwens. Iemand is jarig en wil communiceren hoe het feest eruit gaat zien. Volgende week of soms ook al over vier maanden. En die zet al z'n vrienden in die groep. Vanaf dat moment barst het los. De een meldt: 'super, gezellig, we zijn erbij'.  De ander bericht: 'sorry, maar dan zitten we in Marbella'.  'Nou', roept de derde, 'hopelijk hebben jullie dan beter weer dan wij vorige week'.  'Natuurlijk joh, wat dacht jij dan, is toch lekker Zuid-Spanje'.  En zo gaat dat honderden berichten door in al die dagen. Met steeds weer die 'ping'.  Dag en nacht. Ik vraag me af wanneer die mensen slapen.

Het wil niet zeggen dat zo'n groepsapp geen zinvol instrument kan zijn. Mensen die in een tamelijk eenzame situatie zitten bijvoorbeeld, die zijn blij als ze een bericht krijgen. De oma's die eindelijk eens iets van de kleinkinderen horen, al is het maar via de app. Wie ben ik om daarover te oordelen.  

Maar vergeef mij, dat ik niet meedoe. Ik wil nog, in deze hectische tijden, momenten hebben dat ik even kan nadenken. En momenten dat ik écht kan communiceren. Dan bel ik gewoon iemand, of nog beter, ik spreek met hem of haar af. Face to face. Heel fijn. Zonder 'ping'.

 

Jo Cortenraedt

 

Lees ook