Winst in de Groene Hel (deel 2)

Xavier beschrijft zijn succes op een van de lastigste circuits ter wereld

Auteur: Xavier Maassen
Dinsdag 5 juni 2018

Vorige week nam ik jullie mee naar de Nordschleife. Een kleine achtergrond over het circuit en mijn eerste kennismaking in 2016. Wat is nu zo speciaal aan de Nordschleife? Waarom noemen ze het de Groene Hel? Waarom komen er 200.000 man naar de 24 uur van de Nürburgring? Ik neem jullie mee naar mijn beleving van de 24 uur van de Nürburgring om antwoorden op deze vragen te krijgen.

Eind maart kreeg ik een sms van de Amerikaanse engineer van het ProSport. Of ik interesse had om weer deel te nemen aan de 24 uur van de Nürburgring. Ja, was direct mijn antwoord. En zo begon een hoofdstuk van een nieuw avontuur op de Nordschleife.

Nadat ik eerst mijn speciale Nordschleife-licentie vernieuwd had met het verplichte theorie examen kon het avontuur beginnen. We zouden starten met de Porsche 911 GT3 Cup, waarmee het team de 24H Series gewonnen had. ‘Emma’, zo hadden ze de auto genoemd, was een taaie tante en had het team nooit in de steek gelaten. En na zeven deelnames aan de 24 uur van de Nürburgring zonder de finish te zien was ‘Emma’ een goede keuze.

 

Voor de 24 uurs race vond de 6 uurs-kwalificatie race plaats in april. Deze race was voor ons team voornamelijk een grote testdag. Het plan was rustige opbouw en met dé mindset rijden om te finishen, rondes te rijden en de set-up te verbeteren. Mijn eerste rondes op de Nordschleife waren spannend, ondanks de training vooraf op de simulator. Het was tevens ook mijn eerste race na de winter. We bouwden het tempo op en in de race voelde ik me weer als een vis in het water over het 23 km lange circuit. De rondetijden doken naar beneden en voordat we het wisten lagen we op kop en wonnen we de race in de SP7 klasse. Een perfecte race met een goede strategie en zonder fouten zorgde voor mijn eerste overwinning op de Nordschleife. Een meer dan goede generale dus.

Nu kwam ‘the big one’. Het team had maar één doel voor ogen en dat was de race uitrijden. Daarna zouden we wel zien welk resultaat dit met zich mee zou brengen. Als we geen fouten zouden maken, zouden we heel ver komen. Dat is makkelijk gezegd over een 24 uurs-race op een van de meest uitdagende circuits van de wereld. Een foutje op dit circuit wordt heel hard afgestraft. De vangrails staan heel dicht langs de baan en je hebt bijna geen grindbakken. Tevens zijn er ook enorme snelheidsverschillen tussen de snelste GT’s op de baan en toerwagens zoals de Renault Clio. Dat maakt het extra gevaarlijk. De momenten waar je een langzamere auto voor je hebt, die je wilt inhalen, maar tegelijktijdig een snellere auto achter je hebt, die jou wilt inhalen zijn het meest spannend. Wie doet wat? En wie durft het meeste risico te lopen met de kans op een crash?

 

Net als bij de kwalificatierace begonnen we rustig aan en zorgden we ervoor om de aansluiting te houden. Na een aantal pitstops konden we van een zesde positie langzaam klimmen naar het podium. Ik reed mijn eerste stint de nacht in. Dat is altijd een speciaal moment. Een dubbele stint van bijna drie uur aan een stuk. Ik zat heerlijk in de flow en de rondetijden waren goed. De baan was droog en ik kon langzaam wennen aan het steeds donkerder wordende circuit. Dit was wel anders toen ik in de nacht moest instappen. Het was pikdonker en het regende. Ik had nog nooit in de regen gereden op de lange Nordschleife en dat was behoorlijk inspannend. Ik hield in mijn achterhoofd dat het doel was om te finishen, geen domme dingen te doen om maar een paar seconde sneller te zijn.

Het vreemde van de Nordschleife is dat iedere ronde anders is, zeker in de regen. De ene ronde is het bijna opgedroogd aan de noordkant en 10 minuten later bij de volgende ronde regent het heel hard en is er zelfs aquaplanning. Je moet dus constant alert zijn op veranderende baancondities. En dan komt er ook nog een mist in de Eiffel. Pikdonker, regen en mist, dat is geen goede combinatie. Ik reed letterlijk tussen de lijntjes. Meer kon ik ook niet zien en op momenten was het heel beangstigend. Ik was alleen maar aan het kijken om tussen de lijnen te blijven, dit had niets meer te maken met racen, eerder overleven.

 

In de ochtend, nadat ik een paar uur rust en slaap had gehad, lagen we aan de leiding. Nathan, de engineer, en Charles, een van onze rijders, hadden een heel strategische zet gemaakt. Ze waren op regenbanden blijven rijden terwijl de baan aan het opdrogen was. De meeste teams in onze klasse waren al naar slicks of intermediate gegaan, maar Charles bleef een dik half uur rijden op zijn regenbanden en probeerde deze zoveel mogelijk te ontzien op de opdrogende baan. En toen begon het weer opnieuw te regenen! Hij wist hiermee dus twee extra pitstops uit te sparen, want alle andere teams moesten weer banden wisselen. Dat was de strategische winst die we nodig hadden om van het podium naar de winst te gaan. We waren niet de snelste op de baan, maar wel met de beste strategie en zonder enige fout en dat is zeldzaam in een 24 uurs-race op deze baan. Nadat de race nog in de ochtend was stil gelegd door de dichte mist, moest ik de auto over de finish rijden. Een zenuwslopende opdracht. Je weet dat als alles goed gaat je een van de grootste races ter wereld kunt winnen in je klasse en tegelijkertijd hoor je van alles rammelen in de auto. De laatste ronde is er de opluchting en kun je genieten van alle fans en marschals langs de baan. Je racet met een zucht over de finish en dan weet je dat je een van de mooiste races gewonnen hebt.

Lees ook

Heeft u nog vragen?

Heeft u eerst nog vragen of heeft u hulp nodig bij het invullen van dit formulier?

Bel ons gerust even op: +31 (0)251 - 25 79 24