Doodgewoon

De tweewekelijkse zondagblog van Sander Kleikers

Zaterdag 17 maart 2018

‘Live in thirty seconds…’  De Parijse regisseuse telt af voor mijn eerste live uitzending op Eurosport. Voor L1 heb ik het al tig keer gedaan. Nu is het toch ineens spannend. Ik zit in het commentaarhokje in Hilversum samen met ex-wielrenner Karsten Kroon, met wie ik het heel goed kan vinden.  Het hokje voelt al als een sauna, ik heb het warm.

‘Twenty seconds...’ Ik heb geen hartslagmeter nodig om te ervaren dat ik nerveus ben. In een paar seconden flitsen de eeuwige negatieve gedachten weer door mijn hoofd. Zoals altijd, vlak voor een live optreden, wat ik ook doe. “Kan ik dit wel? Wat als ik in de mist ga?  Herken ik de meeste renners wel?”

En dan denk ik kort aan de avond ervoor. In de studio van AvondGasten maakte ik samen met de redactie een uitzending over palliatieve zorg en de laatste levensfase. ‘Gezellig hoor!’,  riepen enkele collega’s al in koor.

De laatste levensfase en de dood… misschien wel de laatste taboes. Wie praat er nu ook over het einde, over de angst, verlies, afscheid en machteloosheid?

Ineke Elzinga deed het.  Ze was een van mijn gasten aan tafel.  Ineke is ongeneeslijk ziek. Moeder van twee kinderen, de oudste trouwt in augustus en Ineke hoopt erbij te zijn. Ineke heeft een goede dag en is monter. Ze ziet er goed uit.  Ze vertelt ogenschijnlijk met het grootste gemak over haar ziekte en haar naderend einde, al weet ze niet wanneer dat zal zijn.

Om haar heen zitten fantastische mensen die dagelijks bezig zijn om mensen zoals Ineke te begeleiden in de laatste levensfase. Het zijn professionals en vrijwilligers in de palliatieve zorg. Vanavond willen ze duidelijk maken dat het zo waardevol is om er op een vroeg tijdstip al over na te denken: Hoe kan je je laatste levensfase betekenisvol invullen?  Wat wil je en hoe kan je dat ook waar maken?

Ineke vertelt over deze laatste fase met zoveel warmte, liefde en passie. Ze heeft zich neergelegd bij haar lot, voor zover je dat zo kunt noemen. ‘Er is nu ruimte’, zegt geestelijk verzorger Joris. Na de eerste fase van paniek en wirwar van emoties en gedachten is ze tot rust gekomen.

Ineke heeft de ruimte om te genieten van kleine dingen. Van wandelingen met haar vriendin, van de trouwplannen van haar dochter. Van de zogenoemde ‘zorg-logeer-momenten’ met haar broers. ‘Mijn hele leven had ik ze nooit voor mezelf, nu wel. Heel bijzonder!’ Ze lacht en glundert erbij.

Ineke maakt eigenlijk een ongelooflijk bijzondere en warme tijd door. De laatste levensfase is voor haar misschien wel een van de waardevolste. Je zou die liefdevolle intense fase iedereen gunnen, maar dan zonder einde…

‘Ten seconds…’  Ik maak me nog steeds druk om het commentaar van een wielerwedstrijdje in België. Ik ben voorbereid, heb ervaring, maar maak me toch ongelooflijk druk.  

Ik denk snel aan Ineke en aan haar levensinstelling van rust, liefde en vertrouwen. 

Adem halen en beginnen.  ‘Goedemiddag, dit is de Handzame Classic…. ‘   Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Net als de laatste levensfase. Doodgewoon.

 Sander Kleikers

 

Lees ook