Mart

De tweewekelijkse zondag blog Van Sander Kleikers

Auteur: Sander Kleikers
Zaterdag 3 februari 2018

Met Mart komt écht iemand binnen. Ik zit in de charmante witte (eet)zaal van Theater de Bonbonniere in Maastricht. Samen met de crew en medespelers van de wieler-theatershow Muur on Tour.  Grote namen uit de (sport)literatuur, journalistiek, muziek en -filmwereld en de sport met één gedeelde passie: wielrennen.

De organisatie belde me twee maanden geleden of ik mee wilde doen. Daar hoefde ik niet over na te denken: een grote eer.

Enfin, twee uur voor aanvang eten we met zijn allen. Zanger Rick de Leeuw, dé Vlaamse wielerkenner Michel Wuyts, acteur Leo Alkemade, schrijver Bert Wagendorp, oud-wereldkampioenen Adrie van der Poel en Richard Groenendaal en ga zo nog maar even door….

De grote Mart doet ook mee. Zijn naam staat bovenaan het affiche, hij is de headliner. De repetitie in de middag laat ie (als enige) aan zich voorbij gaan. Mart speelt toch zijn eigen programma, en daarnaast is ie niet helemaal fit en spaart ie energie.  De line-up van de avond is inmiddels aardig op elkaar ingespeeld als Mart de eetzaal binnenkomt. Gesoigneerd als altijd. Goed kostuum, passende stropdas en zijn herkenbare pochet. Hij gaat alle tafels af en schudt iedereen de hand, alsof de Bonbonniere eigenlijk zíjn thuis is. Wij zijn slechts zijn gasten.

‘Dag jung’, zegt ie steevast tegen me. ‘Wie geit het?’. Smeets’ Limburgs dialect met charmante Haarlemse-Arnhemse toon. Ik zeg verlegen drie woorden terug en Mart loopt verder.

De show staat op het punt van beginnen, en alle acteurs en deelnemers staan inmiddels bij elkaar in de coulissen. En ik mag als eerste de planken op om het publiek kort ‘op te warmen’. Ik probeer de laatste zenuwen weg te ademen en stap het toneel op. En ik voel de ogen en oren van Mart achter me aan. Kritisch volgend.  

Dus hier sta ik. Op het podium. Om een grote mooie theatervoorstelling te openen. Met de sportpresentator der sportpresentatoren achter me in de coulissen toekijkend.

Nu moet je weten: Mart is de reden waarom ik dit stukje schrijf. En waarom ik vandaag commentaar doe bij het WK veldrijden. Waarom ik op TV mensen allerlei vragen stel. En stiekem dus ook waarom ik deze avond op de planken van de Bonbonniere mag staan.

Als kind was ik al fan van Mart. Kennis, welbespraakt en charisma. Sommigen leggen dat laatste uit als arrogantie. Mart is niet de man die je snel aanspreekt, hij straalt distantie uit. Ik denk dat het een aangeleerde houding is. Ooit zat hij als gast bij mij aan tafel van een talkshow, doodeng. En na afloop begeleidde ik hem naar de auto. Op straat wilde iedereen met ‘Martje’ op de foto. En eerlijk gezegd: van die opdringerige en soms onbeschofte figuren, zou ik ook ietwat arrogant over straat gaan.  Wie wil tenslotte ieder moment van de dag op de foto worden gezet?

Dus: ik wilde als kind ‘Mart’ worden. Ik koos echter een ‘veiligere juridische opleiding’ en ging aan de slag als beleidsmedewerker in de gemeente Eijsden.  Maar bleef Mart in mijn hoofd. En koos ik uiteindelijk toch voor het onbekende journalistieke avontuur.

En nu stond ik dus daar, op de planken. In de spotlights met een zaal wielergekken die allemaal wachtten op de verhalen van de grote Mart. En ik dacht even aan de jaren dat ik geboeid naar deze oer-presentator opkeek. En stiekem is dat in al die jaren niet veranderd. 

Mart stak ‘a l’improviste’ een verhaal af over Jean Nelissen, zoals alleen Mart dat kan. Het programma liep meteen een kwartier uit, maar Mart kreeg iedereen aan zijn lippen.

In de pauze ging hij naar huis, hij was moe. Hij schudde me de hand. Vroeg oprecht hoe het met me ging, vertelde zelf over zijn wat kwakkelende gezondheid en vertrok.  Ik zag hem heel behoedzaam de trapjes van de catacomben van de Bonbonniere afdalen. Stapje voor stapje. Daar ging mijn jeugdheld.  En ik nam de microfoon weer in de hand en betrad het podium voor het vervolg, in de geest van Mart.

 

 
vorige artikel volgend artikel

Lees ook