Heemels en zijn levenslange strijd

'Zijn lot en geloof in Gods handen'

Auteur: Sander Kleikers
Zondag 2 april 2017

Deze week startte de rechtszaak tegen Michael Heemels, voormalig woordvoerder van Geert Wilders en oud-fractievoorzitter van de PVV in het Limburgs Parlement. Hij stal 176.000 euro uit de partijkas, zonder dat iemand in zijn fractie dat opmerkte. En hij besteedde dat geld aan reisjes, luxe goederen en aan alcohol, cocaïne en XTC. Hij vertelde erover bij mij aan tafel van AvondGasten.

Een paar uur eerder spraken we samen af bij L1, om dat gesprek voor te bereiden. Doe ik normaal nooit, maar op zijn verzoek maakte ik een uitzondering. Ik wilde zijn verhaal horen. Hij kwam binnen in sportkleding, type bodybuilder en oogde daarmee ietwat intimiderend. Hij nam (nog voordat we de eerste woorden uitspraken) een pilletje en een flinke slok water. Geen XTC, voor zover ik kon waarnemen. Heemels zegt namelijk al vier maanden clean te zijn.  Maar in hoeverre ben je clean als je dagelijks meerdere kalmerende medicijnen moet slikken om ‘overeind’ te blijven?

Heemels is een welbespraakte intelligente vent en oogt altijd scherp en alert. Op deze middag vond ik hem echter onrustig. Hij kneep vaak in zijn vuist en zat geen seconde stil. En hij vertelde over zijn dagbesteding: sporten en heel veel therapeutische gesprekken, veel meer is het niet. Een ogenschijnlijk eenzaam en leeg bestaan.

Van gevierde man in het PVV-kamp tot patiënt met een veroordeling boven het hoofd. Iedere dag strijden tegen de verslaving. ‘Het blikje bier is snel gekocht en de cocaïne-dealers dienen zich dagelijks aan om je te verleiden tot een extra goedkoop snuifje’, vertelt Heemels. Handig in een afkickperiode… De wereld is keihard, de afrekening en de realiteit daarmee ook.

Heemels schrijft dagelijks ook vrijwel kansloze sollicitatiebrieven. Want wie gaat in zee met een oud-PVV’er die jarenlang zijn hele omgeving voorloog en voor wie mogelijk gevangenisstraf in het verschiet ligt.

Michael Heemels heeft er echt een zooitje van gemaakt. Cocaïne laten bezorgen tot in de garage van de Tweede Kamer, blikjes wodka-Redbull bij de kiosk in Den Haag kopen én nuttigen. En blijven pinnen van de PVV-kas; alle ‘weldaad’ werd betaald van publiek geld.

Ik vraag me af hoe iemand zo ver en zelfvernietigend kan afdwalen?

Hij heeft niet veel mensen in zijn omgeving meer over. Er is nauwelijks contact met zijn ouders en zijn vriendin is er vandoor. Veel zogeheten vrienden gelukkig ook. Welke vriend biedt cocaïne aan op het moment dat je er helemaal doorheen zit?  Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig.

Heemels deed zijn relaas ‘s avonds aan tafel. Hij zag er al beter uit. Droeg een colbert en overhemd en oogde rustiger. Hij vertelde zijn verhaal nog eens, nu met draaiende live camera’s. Hetzelfde verhaal.

Ik luisterde en vroeg me tegelijkertijd af: wie zit hier nu tegenover me? Heeft de man die jarenlang zijn omgeving bedroog dat gedrag afgeleerd? Heeft hij zijn verslaving echt onder controle? Zit hij hier met de beste bedoelingen? Of zit hier een man die probeert de immense schade te beperken, slim en handig als hij is? Drugsgebruik, liegen, stelen en mogelijk een celstraf, het is nogal wat.

Maar van alle kwade handelingen en gevolgen is er wat mij betreft één thema waar hij zich echt grote zorgen over moet maken: zijn betrouwbaarheid.

Wil de échte Michael Heemels opstaan en verdient die ware een tweede kans? Dat wordt pas echt zijn levenslange strijd. 

Bij het verlaten van de studio liet hij me nog iets zien. Op zijn onderarm had hij een grote prent van Jesus Christ Superstar laten tatoeëren. Zijn lot en geloof in Gods handen.

In ‘Heemelsnaam’.

 

 

 

 
vorige artikel volgend artikel

Lees ook