Op Dronk!

Languedoc: erkenning komt met kleine stapjes

Auteur: Maarten van Laarhoven
Vrijdag 16 september 2016

Als ik één wijngebied in Frankrijk zou mogen noemen dat sterk te lijden heeft onder de misplaatste veronderstelling dat er voornamelijk anonieme massawijnen voor een groot publiek worden gemaakt, dan is het wel de Languedoc. En eigenlijk is dat niet zo vreemd. Want laat ik eerlijk zijn: als ik zelf de naam van deze uitgestrekte landstreek in Zuid-Frankrijk hoor, moet ik onwillekeurig altijd even denken aan een Britse documentaire van alweer heel wat jaren geleden.

Daarin krijgen een eenvoudige wijnboer en zijn vrouw (zij heeft alles uit de kast gehaald om haar huisje spic en span te krijgen) een vertegenwoordigster van het grootwinkelbedrijf op bezoek. De dame in kwestie wekt aanvankelijk de indruk dat ze erg geïnteresseerd is in het wel en wee van het doodnerveuze echtpaar (en vooral ook in de wijnen die het voortbrengt), maar al snel blijkt dat de schijn bedriegt: de wijninkoopster wil de voorraad pinard van de twee - voorbestemd om hun weg middels spotgoedkope literpakken naar de zuinige consument te vinden - wel afnemen, maar dan moet er natuurlijk wél iets aan de toch al karige prijs worden gedaan.

Veel onderhandelingsruimte hebben de echtelieden niet. Op het moment dat hun wederwaardigheden door de camera worden vastgelegd, is de Languedoc een van de wijnstreken in Frankrijk die, mede als gevolg van een aanhoudende overproductie, in een permanente staat van economische crisis verkeren. Zeggen ze 'nee' tegen het woekervoorstel van de supermarktketen, dan blijven ze met hun voorraad zitten en kunnen ze de Crédit Agricole (de Franse Boerenleenbank) niet afbetalen; zeggen ze daarentegen ‘ja’, dan zit er voor hen maar één ding  op: volgend jaar zorgen voor nog meer massa om het geleden verlies in de lopen, ook al betekent dat nóg dunnere wijnen, met alle gevolgen van dien.

Lappendeken

Gelukkig ligt de tijd dat traditionele boertjes in fraaie wijnenstreken als de Languedoc als gevolg van het overaanbod door het grootkapitaal werden uitgeknepen, alweer heel ver achter ons. Onder invloed van de eveneens goedkope bulk uit de ‘nieuwe wereld’ zijn velen met hun werk gestopt. Ook de door ‘Brussel’ ter beschikking gestelde ‘rooipremies’ hebben de zaak enigszins ten goede kunnen keren.

Wie een beetje zijn best doet om zich in de streek te verdiepen weet dat er tegenwoordig wijnen worden gemaakt die qua kwaliteit en intensiteit niet onderdoen voor de wijnen uit de streken die doorgaans als de grote kwaliteitsgebieden worden beschouwd. Het mooie aan de Languedoc is verder dat er op tal van plaatsen wijnen worden gemaakt met een geheel eigen karakter. In deze lappendeken van appellations, die elk zo hun eigen collectie micro-klimaatjes hebben, zie je zo’n beetje hetzelfde beeld dat je ook in andere wijnstreken ziet: jonge wijnmakers ruiken hun kansen en pakken de zaken anders aan dan hun ouders en grootouders. De wijnen die ze maken herbergen vaak één groot avontuur. Spannende verhalen die niet snel vermoeien en die je als het ware kunt proeven wanneer je de wijn al jouïsserend tot je neemt.


Klein en ambachtelijk

Wie het allemaal wil ontdekken – en welke wijnliefhebber wil dat eigenlijk niet? – heeft welbeschouwd twee mogelijkheden: zelf afreizen naar het gebied, wat overigens geen straf is (al vergt het wel wat tijd en organisatie), of je verlaten op het deskundige oordeel van een goede importeur. Hij kent de veelal kleine, ambachtelijk werkende producenten en weet waar ze voor staan. Daarnaast is hij in staat om referenties tegen elkaar af te wegen, waardoor hij zijn klanten optimaal kan adviseren. En dat is nodig ook, want een top-wijn uit de Languedoc laat zich doorgaans in niets vergelijken met een doorsnee supermarktwijn afkomstig uit dezelfde streek, hoe lyrisch een dergelijk product ook wordt beschreven in de gidsjes met daarin de ‘mooiste trouvailles’ uit de schappen.  

Bij Vojacek Wijnen in Maastricht zijn ze al jarenlang kind aan huis in de Languedoc en weten ze de pareltjes er feilloos uit te vissen. Tijdens een oriëntatietocht langs de stellingen in de winkel annex opslagplaats aan de Tongerseweg in Maastricht stuitte ik onlangs op twee prachtige wijnen afkomstig van hetzelfde huis: Domaine du Pas de l’Escalette, een wijngaard van zo’n 15 hectare langs een doorgaande bergweg aan de voet van het Larzac Plateau, midden in een onherbergzaam natuurgebied op 350 meter boven de zeespiegel. Vanwege de steile ligging is het wijnareaal van het domein verdeeld over een aantal terrassen.

Kinderschoenen

Op Domaine du Pas de l’Escalette, dat gerund wordt door het wijnmakersechtpaar Julien en Delphine Zernott, wordt geheel biologisch gewerkt. De druivenstokken (grenache, carignan, cinsault en syrah), hebben een respectabele leeftijd – gemiddeld zijn ze 45 jaar oud. De naam van het bedrijf verwijst naar de laddertjes (escalettes) die eeuwen geleden al door de toenmalige bewoners aan de rotswanden werden gehangen om reizigers de kans te geven zonder kleerscheuren te passeren. 

Le Petits Pas (de Jules en Gabriel) - 13,50 euro - is een verrassend zachte, doch stevige, kruidige, gepeperde én frisse cuvée waarvan de naam verwijst naar de eerste kinderpasjes (vandaar ook de kleine voetjes op het etiket) van Jules en Gabriel, de twee zonen van Julien en Delphine. Groot worden doe je met kleine stapjes, een tegeltjeswijsheid die niet alleen betrekking heeft op kinderen, maar kennelijk ook op wijnen. De wijn (grenache, syrah en carignan), die tien jaar geleden zelf nog in de kinderschoenen stond, kwam in 2004 voor het eerst op de markt onder de speelse naam Le Premier Pas de L’Escalette en was destijds een eerbetoon aan Jules, op dat moment nog enig kind.

Een heerlijke wijn om – licht gekoeld op zo’n 14 graden – nog een beetje in de tuin te genieten van de laatste zomerdagen. Vojacek beveelt hem aan bij gevogelte en worstjes van de barbecue, maar een mooi stukje paté doet ook wonderen.

Eveneens schitterend is de Pierre qui Roule (10,95 euro), een modern gemaakte wijn (70% grenache, 30% syrah) die aanvankelijk wat verlegen overkomt, maar zich na een tijdje in het glas te hebben gezeten (decanteren helpt), behoorlijk laat gelden. Fris en licht verteerbaar met een kruidigheid die in de verte doet denken aan worcestershiresauce en wellicht alleen al om die reden een perfecte begeleider is van een steak tartare. Gekoeld serveren en genieten, want de betere Languedoc-wijnen hebben recht op net dat ene beetje meer erkenning. Dat die erkenning met kleine stapjes komt is absoluut niet erg.    

 

 
vorige artikel volgend artikel

Lees ook

LIMBOURGEOIS

Jo Cortenraedt rapporteert over het goede leven in Limburg.

Bekijk de laatste aflevering(en) van Limbourgeois!

Instagram

Bekijk de laatste #chapeaumagazine feeds op onze instagram

Bekijk onze instagram

Bestel nu de Chapeau op Ipad of telefoon!

Ipad versie bestellen