Het pistool

De wekelijkse zaterdagblog van Jo Cortenraedt

Zaterdag 22 augustus 2015

Het pistool  

De meest opmerkelijke uitspraak kwam deze week van de Duitse oud-minister van buitenlandse zaken Hans-Dietrich Genscher. Hij verklapte dat hij tijdens zijn jarenlange ministerschap altijd een klein pistool bij zich droeg.

De reden was dat uit geheime informatie was gebleken dat de toenmalige linkse terreurgroep Rote Armee Fraktion het op hem gemunt had. Hij had dus reden om zich zorgen te maken. Maar kennelijk had hij onvoldoende vertrouwen in de officiële staatsbeveiliging die hij kreeg en zorgde ervoor dat hij zichzelf in geval van nood nog kon verdedigen.

Heel opmerkelijk. Het betekent ook dat Genscher tijdens de Eurotop in 1991 in Maastricht, waar het roemruchte ‘Verdrag van Maastricht’ werd afgesloten met de geboorte van de Euro, ook dat pistool bij zich had. Dus ook aan tafel op Château Neercanne tijdens de lunch met Koningin Beatrix.

Ik zie Genscher soms nog wel eens op het CHIO in Aken, ’s werelds meest beroemde paardenspringtoernooi. Hij maakt als hoogbejaarde nog altijd een kwieke indruk.

Ergens mag ik dat wel, dat zo’n eigenwijze minister nog aan zijn eigen verdediging dacht. Ook al hoop ik niet dat onze Haagse politici ook zo’n schiettuig gaan aanschaffen. Er zijn er bij die ik daar echt niet mee vertrouw.

Ik reis wel eens met de Thalys naar Parijs. Stel je voor dat die Marokkaan, die een aanslag wilde plegen op de dienst Amsterdam – Parijs, toevallig in mijn trein had gezeten, dan had ik met zo’n pistool tenminste nog een kans gehad. Normaal rekenen die terroristen erop dat niemand gewapend is en dat dus iedereen als beesten kan worden afgeslacht.

Gelukkig dat die Amerikaanse militairen zeer krachtdadig hebben opgetreden en met de blote hand de idioot hebben overmeesterd. Anders waren ongetwijfeld vele doden gevallen.

Zelfverdediging en wapenbezit, een moeilijke materie. In Amerika hebben veel mensen een wapen, er gebeuren ook veel ongelukken mee. Lijkt verre van ideaal. Van de andere kant, in Europa lopen inmiddels heel wat jihadisten rond, mensen die ons westerlingen allemaal haten. Ik heb ook pijn in het hart als ik die wanhopige gezinnen zie die met een gammel bootje Europa proberen te bereiken. Die kun je niet laten barsten. Maar van de andere kant, wie weet wie er nog meer in die bootjes zitten?

De van oorsprong Afghaanse journaliste Tahmina Akefi, inmiddels al jaren in Nederland, beschreef deze week in NRC Handelsblad een begrafenis in Alphen aan de Rijn. Let wel, niet Kabul, maar een doorsnee Nederlands stadje. Ze was op een traditioneel Afghaanse begrafenis. De mullah leidde de ceremonie en beval, toen de kist aankwam, dat alle vrouwen opzij moesten gaan. De mannen moesten vooraan staan en zij alleen mochten bidden. De dappere Tahmina bleef als enige staan en ging niet naar achteren. De rest van de vrouwen wel.

Je zou hopen dat er meer Tahmina’s zouden zijn. Je zou ook hopen dat degenen die de barbaarsheid in Afghanistan ontvluchten, zelf ruimdenkend zijn en open staan voor de westerse waarden. Met bijvoorbeeld gelijkheid voor mannen en vrouwen. En respect voor alle religies.

Maar ik vrees dat dit lang niet altijd het geval is.

Ik weet ook niet zo gauw een oplossing voor het vluchtelingenprobleem, het is zeer complex. Enerzijds wil je humaan zijn, maar van de andere kant is het ook niet de bedoeling dat we onze moeizaam opgebouwde beschaving laten afbreken door radicale figuren.

Het ligt helaas voor de hand dat er nog veel meer aanslagen en pogingen daartoe van radicale moslims op komst zijn. Dat vereist een grote daadkracht van de westerse veiligheidsdiensten, om dit zoveel mogelijk te voorkomen. Maar soms denk ik, een pistooltje voor mezelf zou alvast niet gek zijn. Te beginnen met zo’n model dat je kunt winnen in de schiettent op de kermis.

 Jo Cortenraedt

 

Lees ook