Eerste abandon van de Tour

Tom Dumoulin

Dinsdag 7 juli 2015

Wat een mooie dag had moeten worden eindigde 60 kilometer voor het einde van etappe 3 in drama. In een klap sloeg de droom van het eerste Nederlandse geel sinds 1989 hard te pletter op een Waalse rijksweg. Hoe snel kan het gaan van held tot eerste abandon van deze Tour. Tom Dumoulin we hebben met je te doen.

 

Slagveld

In het perscentrum in Huy sloeg het ongeloof om zich heen. De beelden laten eerst de ravage zien en niet de oorzaak. Na een paar seconden produceerde de Franse TV de helikopter beelden van de aanleiding van de horrorcrash zoals velen deze direct omschreven. Wat een slagveld, en dan moeten de echte slagvelden in Noord Frankrijk nog komen. Het kermen van de renners is goed te horen. De Franse TV draait overuren en legt alles in HD naadloos vast. Het tikken op de laptops wordt heviger naarmate de gecrashte renners steeds closer in beeld worden gebracht. Ten Dam ligt in het midden van de weg. Een warboel van renners ligt in de berm. De mecaniciens en doctoren rennen in de rondte. Daar is zelfs nog even Limburger Jos Benders te zien als hij Cancellara ondersteund. Het ergste lijkt Bonnet, Ten Dam, Vansummeren en Dumoulin erbij te liggen. Zeker als je op de herhaling het lichaam van Dumoulin door de lucht ziet vliegen. Dan begrijp je meteen dat deze crash niet zonder gevolgen kan blijven. Het incasseringsvermogen van deze mannen is ongekend. Het eerste wat op het cv van een wielrenner staat kan niets anders zijn dan fysieke en mentale ‘hardheid’. Zonder blikken of schromen wordt gesproken over het terugzetten van schouders, gebroken sleutelbenen en gebroken ruggenwervels. De Ronaldo’s van deze wereld zouden eens één dag in het wielerpeloton moeten kijken, met waarschijnlijk directe genezing tot gevolg. Als ik de beelden zie ben ik ook meteen benieuwd naar de broek van Tom. Dat klinkt raar, ik hoor het u denken. Met de broek van Tom is iets bijzonders aan de hand. De uitleg hierover heeft u nog te goed van me de komende weken. Een klein tipje van de sluier: Dyneema en DSM. Komen we nog op terug.

Muur van Huy

Op de laatste klim van de dag staan de toeschouwers rijen dik te wachten op de renners. Door de neutralisatie van de wedstrijd duurt dit iets langer. Wacht de Tour nu opeens wel op iemand? Het antwoord op die vraag laten we even voor wat het is. Huy is een populaire bestemming voor Limburgse toervolgers. Als we op de motor de klim oprijden vangen we het dialect veelvuldig op. Het is dan ook een bijzondere plek. Steil, kort, smal en heel veel publiek. Veel beter als op de muur van Huy kun je de renners niet zien passeren. Dat weten de volgers natuurlijk.In het perscentrum neemt de spanning weer toe. De crash was een onverwachte piek, de finish zorgt voor de vaste dagelijkse stoot adrenaline. Ik sta netjes tussen de fotografen achter de finishlijn. Het aftellen is begonnen, 10 km, 8, 5 totdat de voorhoede van het peloton de machtige muur bereikt. 1,3 km afzien, een explosie van brute kracht. Slechts enkelen kunnen dit aan, Rodriquez is daar een van. Hij wint dan ook deze etappe op sublieme manier. Jammer voor hem dat deze 3e etappe zo ontsierd werd door de valpartij. Zou het hem iets kunnen interesseren, is de glans minder groot? Ik denk van niet. Hij lag er zelfs immers ook bij. Hij wint een touretappe en pakt de bolletjestrui. De champagne wordt vast en zeker ontkurkt in het rennershotel van Katusja.

Poels en Curvers houden Limburgse eer hoog

Hoe zit het nu met onze twee overgebleven Limburgse renners, Poels en Curvers? Beide kwamen in het peloton over de meet met een achterstand van 11 minuten. Voor de immer goedgemutste Poels wordt het vanaf nu aanpoten met de gele trui in de ploeg. Voor Curvers wordt het nu zaak om als road captain de kopjes van de mannen weer op scherp te krijgen na het wegvallen van Dumoulin.

Zonde? Nee zelfs doodzonde, wat had het mooi kunnen zijn. ‘We’, Tom en iedereen die hem die gele trui gunde maakt nu even pas op de plaats. Een harde realiteitscheck. Morgen en overmorgen vinden weer nieuwe etappes plaats met nieuwe kansen, hindernissen en vermoedelijk ook valpartijen. De Tour wacht (normaliter) op niemand. De gladiatoren bestijgen hun raspaardjes en trekken weer ten strijde. Een bijzonder ras mannen was het, is het en zal het ook altijd blijven. Dat is juist het fascinerende aan deze sport.

Blijf de Tour volgen. Na 3 etappes is nog niets beslist, geel is weer heel ver weg maar wie weet wat onze Limburgers nog allemaal te wachten staat.

 

A tout à l'heure.

 

Foto's: George Deswijzen

 

Lees ook